Na anderhalf jaar gaat dit blog zich uitbreiden via de website Dagelijkse filosofie .  Met meerdere auteurs en verschillende ingangen (webnotities, foto’s, short stories, kunst e.d.) willen we vanuit een filosofische invalshoek de wereld om ons heen en de dagelijkse gebeurtenissen van commentaar voorzien. De verschillende posts verschijnen meestal voor en in het weekend. Af en toe zal op Tumblr een link worden gelegd naar een bijzondere post.

Maandag 8 april. Voorzitter Thom de Graaf van de HBO raad publiceerde vandaag de nieuwe gedragscode voor bestuurders van HBO instellingen. Het belangrijkste in die nieuwe code is dat bestuurders voortaan verstand van Onderwijs dienen te hebben. Dan valt je mond open van verbazing en rijzen onmiddellijk de volgende vragen: hoefden bestuurders in het verleden geen verstand van hoger onderwijs te hebben? En belangrijker: wanneer worden de aanwezige  bestuurders die geen verstand van onderwijs hebben nu de laan uitgestuurd?

**

Dinsdag 9 april. Er bestaat een onafgesproken kongsi tussen de Media en de Wetenschap. Onderzoekers willen - onder druk van de prestatiemaatstaven van hun managers - zo snel mogelijk hun resultaten publiceren, het liefst in zo populair mogelijke vorm. Kranten en andere media zoeken altijd weer naar ‘content’, het liefst in voor hun lezers prettige te verteren vorm. En dus staan er altijd weer van die kleine artikeltjes, zoals deze week: “Je bent het zelf niet, het is je biochemie die je dik maakt” en elders: “Dik zijn is niet je eigen schuld”. Week in week uit lees je elkaar tegensprekende resultaten van onderzoek: wel of niet preventief onderzoek tegen kanker, wel of niet pillen tegen een of andere kwaal slikken en ga zo maar door. Nog erger zijn al die onverifieerbare verhalen over kwalen op internet, vaak ook zgn. gebaseerd op onderzoek.

De uitkomst van deze kongsi is dat je uiterst sceptisch komt te staan tegenover welke uitkomst van onderzoek dan ook. Het resultaat: de enige min of meer betrouwbare wijze om tussen mensen overeenstemming te verkrijgen over de aannemelijke waarheid van iets, wetenschappelijk onderzoek, is nu zelf door die publicitaire wanhoop ook nog slechts onderdeel van de algehele meningenstrijd geworden.

**

Woensdag 10 april. Suggestie voor een echte vorm van vaste reality-televisie op Nederland 1 op de dinsdagavond. De oplichters uit het programma ‘Opgelicht’ worden de week daarna met behulp van het publiek gezocht in het  programma ‘Opsporing verzocht’. Nog een week later dienen ze op de televisie te verschijnen voor het laatste programma op die avond: de  ‘Rijdende Rechter’. Dat zou rechtsgevoel van Antoinette Hertsenberg’s gedupeerden direct herstellen.

(Bron: newsstream.eu)

7 april. Een van de zeer grote nadelen van het hebben van een hoog inkomen, is dat je er meestal ook een te groot ego van krijgt. Het is opvallend hoeveel persoonlijke conflicten in operatie- en directiekamers de laatste weken de krant halen. Longspecialisten, Bestuur Vrije Universiteit, Directieleden Rabobank. De beschreven conflicten lijken veelal op de burenruzies in de Rijdende rechter. Blijkbaar kunnen deze gekwetste ego’s de aantasting van hun hoogwaardigheid niet verdragen.

Het merkwaardige er aan is, dat zulke conflicten zo lang door kunnen woekeren, terwijl werknemers en burgers letterlijk onder deze ego’s lijden, net als in Noord Korea. De ruziemakers zouden toch moeten weten: te veel ego leidt tot hoogmoed en uiteindelijke tot de harde terugval op aarde, zoals  Icarus uit de Griekse mythe.

**

6 april. Zelfs hun primaire proces, het organiseren van het betalingsverkeer, hebben de banken niet meer in de hand. Wellicht goed om als stimulans voor bankdirecteuren af te spreken dat ze per storing 100.000 euro minder bonus (dus een malus) krijgen?

(Bron: newsstream.eu)

4 april. De internationale landbouw gigant Montesanto veredelt zaden met gentechnieken. Boeren kunnen bij Montesanto geen zaad kopen, maar moeten ieder jaar zaad ‘huren’. Het zaad dat hun akkers voortbrengen blijft eigendom van Montesanto. Mocht zo’n zaadje in je tuin terechtkomen en uitgroeien tot plant dan schendt je hun patent.

Interessant is de filosofische vraag of je wereldwijd als monopolist een stuk natuur kunt bezitten. Immers met gentechnieken kun je iedere soort plant of dier een beetje veranderen en dan stellen dat die soort voortaan van jouw is. Dan zou in de toekomst zelfs alle nog te ontstane flora en fauna particulier eigendom kunnen worden.

Deze week passeerde het Amerikaanse congres een wet, welke door tegenstanders “de Wet op de bescherming van Montesanto” werd genoemd. Voortaan kun je Montesanto niet meer juridisch aansprakelijk stellen voor gezondheidsproblemen welke mogelijkerwijs ontstaan door het eten van voedingsproducten welke met hun gen-verrijkt zaad zijn gemaakt.

**

3 april. Internationaal wordt op allerlei terreinen ‘de vrije markt’ na verloop van tijd- door fusies en het opkopen van bedrijven- omgevormd tot een zgn. oligopolie: dat wil zeggen dat een paar bedrijven wereldwijd de dienst uitmaken. Behalve achter het valse front van de consumentenmarketing  verliezen dit soort bedrijven dan meestal hun klantgerichtheid. Ze verordonneren bijna hun eigen winstgevendheid. Voorbeelden hiervan zijn Apple, Microsoft en farmaceuten als Pfizer.

Nieuw is dat er steeds meer individuele kapitalisten komen die internationaal zeer grote spelers worden. Ons eigen KPN is inmiddels qua zeggenschap grotendeels in handen van de Mexicaanse telecombaron Carlos Slim. De Amerikaan Joe Malone heeft nu net via een Engelse dochter een bod op een belangrijk aandeel van Ziggo uitgebracht.

Na de energie maatschappen weer een sector van voormalige Nederlandse Staats- en Gemeentebedrijven die door privatisering in buitenlandse (zelfs letterlijk) particuliere handen komen. En steeds weer komt de vraag terug: wat voor voordelen hebben we achteraf aan die privatisering beleefd?

(Bron: newsstream.eu)

2 april. En ik maar denken dat die 150 euro per maand die ik sinds januari aan belastingen extra moet betalen ten goede kwamen aan de bezuinigingen van Rutte II. Blijkt dat het kabinet daarvan geen extra cent belasting meer ontvangt.  De extra belastingen op de lage inkomens en gepensioneerden zijn in feite overgeheveld naar de hogere inkomens van werkenden. Dit alles was alleen maar het gevolg van de ‘uniformering van het loonbegrip’, want dat was minder administratief werk voor ondernemers en voor de fiscus. Een bewust beleidsfoutje?

**

31 maart. Uit de NRC van 30 maart:  Nieuwe topman ING verdient stuk minder. Ralph Hamers, de nieuwe topman van ING, gaat 1,27 miljoen euro per jaar verdienen, 80.000 euro minder dan zijn voorganger Jan Hommen. Het bedrag is exclusief eventuele bonussen. Blijkbaar vinden de journalisten van de NRC dit bedrag echt veel minder. Misschien omdat wat Hamers minder krijgt meer is dan het salaris van een journalist?

**

27 maart. Politie knoeit met afgeluisterde gesprekken. De officier van justitie Sylvia Kubicz omschreef de frauduleuze processen-verbaal van de politie op de zitting als “een vergissing” en als “een vormverzuim van geringe betekenis”. De rechters zeggen de officier van justitie “absoluut niet te volgen in haar standpunt”. Volgens de rechtbank zijn de onjuistheden in de verbalen “klaarblijkelijk doelbewust” opgesteld. Blijkbaar mogen wij als burgers bij fraude vanaf nu tegenover het OM voortaan ook een beroep doen op een vormverzuim van geringe betekenis.

(Bron: newsstream.eu)

Er verschijnen steeds meer publicaties, dat het huidige kabinet in zijn dadendrang bezig is om de fundamenten van zorgvuldig bestuur  en daarmee van de rechtsstaat te ondergraven. Het recente rapport van de Nationale Ombudsman wond er ook geen doekjes om. Uit de Volkskrant: “Het kabinet-Rutte/Asscher wil te veel en te snel veranderen in Nederland. Het werkt slordig en voor bijna iedereen onnavolgbaar’, waarschuwt Alex Brenninkmeijer. ‘Een beleidsdiarree die te snel wordt ingevoerd’, noemt de Nationale Ombudsman het’.

Ook komt steeds het thema van “het gebrek aan vertrouwen van de burger”  terug in de analyses. Dat heeft niet alleen te maken met onzorgvuldig beleid, maar vooral ook met onbegrip voor het beleid. Hoe leg je nou uit dat uit kostenoverwegingen meer dan 20 gevangenissen moeten sluiten?

Dat onbegrip heeft alles te maken met de steeds schrijnender kloof tussen hoog- en lager opgeleiden. De zelf hoogopgeleide beleidsambtenaren en managers van bestuurlijke instellingen gaan uit van de liberale visie van een goed opgeleide zelfredzame burger, welke in staat is zijn eigen financiële verantwoordelijk voor zijn eigen leven te dragen, ongeacht zijn verwachtingen over de rol van de overheid en ongeacht zijn huidige financiële positie.

Maar de burgers bestaan uit heel veel verschillende groepen. Twintig procent van de Nederlandse bevolking is verstandelijk beperkt. Die kun je niet uitleggen waarom je de vertrouwde gang van zaken opeens verandert. Nog eens 30% - 40%  is relatief laag opgeleid, die bedreig je met veel maatregelen rechtstreeks in hun huidige bestaan. De resterende beter opgeleide 40%  is sterk verdeeld qua  politieke opvatting, zeker ook voor wat betreft het oudere deel van de samenleving. Zeker de groep die na de oorlog de sociaal democratie in Nederland heeft opgebouwd.

De jongere liberale politici maken gebruik van de omstandigheden om de verzorgingsstaat zo snel mogelijk tot op het bot uit te kleden, zonder zelfs (zoals in Duitsland of Denemarken) maar een absoluut vangnet te creëren. Ze hebben geen boodschap aan jarenlang opgebouwde instellingen en systemen, waar de burgers terecht op rekenden. Ze schuiven de basiszorg voor de burgers af op Gemeenten (die zetten ze wel aan het werk in de plantsoenen) in een klassieke verdeel- en heerspolitiek: zij de taken uitvoeren, wij bepalen wel hoeveel geld daarvoor beschikbaar is.

De huidige politici zijn verworden tot boekhouders van het liberalisme. Ze zullen nog eens versteld staan van welke effecten hun optreden als politieke managers te weeg brengen in de samenleving. Hongarije is daar al een goed voorbeeld van.

Het wordt steeds duidelijker waarom Kamerleden van bijna alle partijen een hekel hebben aan Nationale ombudsman Brenninkmeijer. Hij legt steeds weer de vinger op de zere plek, waar bijna alle partijen ( Kunduz akkoord) mede verantwoordelijkheid voor dragen. Maar zelfs als hoog college van Staat is de ombudsman een roepende in de woestijn die onze rechtsstaat dreigt te worden.

(Bron: newsstream.eu)

Bankiers staan nog altijd buiten de realiteit met hun disproportionele beloningseisen, zo stelt Pheifer vast. Dit zal zowel pessimist als optimist niet echt verbazen. Je probeert het te snappen maar met hebzucht of technisch economische factoren als dieper liggende reden kom je eigenlijk niet ver. Ik zoek het eerder in de psychologie van de bestuurder en de bestuurscultuur.

Dat de banken, lees bestuurders, niets geleerd hebben van de financiële crisis komt omdat de financiële crisis voor hen niet voelbaar is. Dat de banken, lees bestuurders, niets geleerd hebben van de onderliggende morele en vertrouwenscrisis welke die financiële crisis te weeg heeft gebracht, komt omdat er voor hen geen morele crisis voelbaar is . Zij horen de morele verontwaardiging over hun handelen wel uit de media, maar die media zitten niet ‘s ochtends aan de ontbijttafel, ‘s  middags bij de golfclub of ‘s avonds aan het diner. Het is niet hun dagelijkse voelbare realiteit.

Emotie bestuurt de wereld, ga daar nu eens vanuit. Emotie stuurt de Beurs, de Politiek, de Kunst, de Wetenschap. Niet de Rede, het verstand dat telkens weer sterk overschat wordt en waarvan de wereld verwacht dat die de slimme oplossing wel zal vinden. En het is de emotie waaraan het die bestuurders ontbreekt, dat wil zeggen het empathisch onvermogen om de wereld om hen heen in te schatten, in te voelen. Het niet kunnen voelen van angst, verontwaardiging, moedeloosheid, ed. van “het volk”. Het volk, dat zijn de anderen, om Sartre eufemistisch te parafraseren.

Hoe komen ze dan op een  bestuursplek terecht, terwijl ze zo ongeschikt zijn als bestuurder, vraagt men zich af. Omdat velen van hen charmante, intelligente, subcriminele, psychopaten zijn. Dat is een boute uitspraak.

Maar er  is nogal wat literatuur en onderzoek over bestuurders met die verborgen persoonlijkheidsstoornis. De omstandigheden en factoren waaronder wij, de burgers,  hen op die hoogst verantwoordelijke functies plaatsen en houden, beginnen we langzamerhand te begrijpen. Een bijzonder aardig artikel over het verband tussen de corporate psychopath en de wereldeconomische crisis zou u eens moeten lezen. Het geeft alleszins te denken, inclusief de richting van een oplossing. Klik op de onderstaande link.

Weeding out the corporate psychopaths by Mitchel Anderson

(Bron: newsstream.eu)

De Cyprus ellende toont weer eens de maatschappelijke puinhoop welke de internationale banken hebben veroorzaakt. Maar de bankiers zelf leren er blijkbaar niets van.

Uit de NRC van 13 maart

De grote Amerikaanse en Europese banken hebben vorig jaar meer besteed aan beloningen dan in 2011. Persbureau Reuters onderzocht de beloningen van 35 van de grootste banken. Vorig jaar betaalden zij 275 miljard euro aan hun personeel, 10 miljard meer dan het jaar ervoor. Tweederde van de banken heeft per werknemer meer betaald, al zeggen sommige dat hierbij ook vertrekpremies zijn inbegrepen. In de onderzochte groep waren ondertussen vorig jaar wel 93.000 arbeidsplaatsen verdwenen.

De gemiddelde beloning voor de 3,25 miljoen medewerkers bedroeg 87.400 euro. Bij de Amerikaanse zakenbank Goldman Sachs werd gemiddeld het meest verdiend: 310.000 euro. De beloning steeg daar met 8,8 procent.

Het Europees Parlement heeft in februari besloten dat de bonussen van bankiers in de Europese Unie beperkt moeten worden tot één jaarsalaris. Sommige Europarlementariërs zijn van mening dat regeringen die banken hebben moeten nationaliseren de salarissen moeten verlagen. Op Wall Street vinden de meeste bankiers juist dat zij vorig jaar te weinig verdiend hebben, zei een anonieme bankier van een grote Amerikaanse bank tegen Reuters.

(Bron: newsstream.eu)

Gebrek aan nieuws om te herhalen op Journaal 24? Verwachtte de NOS bij de eerste stemming van de kardinalen op dinsdag al een Paus?

Bizar om dinsdagavond live gedurende lange tijd naar deze schoorsteen te kijken.

In Detroit verdient een werknemer in 2013 bij de Fordfabrieken 14 dollar per uur. Gecorrigeerd voor de inflatie is dit minder dan de 5 dollar per dag, die werknemers in 1914 bij Ford verdienden. Tegenwoordig heeft die werknemer een afroepcontract, terwijl in 1914 nog sprake was van een vast dienstverband (uit: Detroit, Charlie LeDuff, 2013).

Opmerkelijke getallen voor een ieder die zich beroept op het feit dat de westerse maatschappijen rijker zijn dan ooit. Wie de Panorama van deze week bij de kapper leest krijgt pagina’s overzichten te zien van gewone mensen, waar ze werken en wat ze bruto verdienen. Verbaas u.

We verkijken ons simpelweg op de inkomens van de middenklasse. Zeker politici lijken daar nauwelijks een reëel zicht op te hebben. De middenklasse in Nederland verarmt in hoog tempo, net als in de Verenigde Staten. Hun kinderen komen bijna niet eens meer aan een normaal betaalde vaste baan. In Zuid-Europa is de situatie voor de middenklasse zelfs als ronduit dramatisch te kwalificeren.

Er zijn, ook in Nederland, al bijna geen gezinnen meer die nog van één inkomen kunnen leven. Twee maal 30.000 euro levert netto en met toeslagen veel meer op dan één maal 60.000 euro. Er is gestreden voor de emancipatie van de vrouw, nu hebben vrouwen, zeker uit de lagere klassen, geen keus meer. Ze moeten wel werken.

De arbeidersbeweging vocht aan het begin van de vorige eeuw voor een gezinsinkomen voor werknemers, zodat vrouwen en kinderen niet in de fabrieken hoefden te werken. Het liberalisme heeft die situatie weer terug gedraaid: vrouwen en kinderen (althans studenten) moeten verplicht weer werken. Het lijkt inderdaad tijd voor de wederopstanding van de vakbeweging, want het liberalisme verslindt haar eigen kinderen.

(Bron: newsstream.eu)

In het politieke spel om de macht en groei tussen bestuurlijke organisaties staat informatie altijd centraal. Een mooi voorbeeld is het Bureau Kredietregistratie in Tiel. Ooit opgericht om allerlei kredietjes, zoals kopen op afbetaling, aan de onderste inkomenslagen van de samenleving te registreren om te voorkomen dat die gezinnen teveel leenden.

Had je een ‘aantekening’ in Tiel, dan kreeg je nergens meer geld. DSB bank, toen nog Postkrediet geheten, adverteerde in vroegere tijden in omroepgidsen zelfs met ‘geen registratie in Tiel’, zo bekend was dit fenomeen. Sedert enige jaren zijn daar de onbetaalde mobiele telefoonrekeningen van jongeren bijgekomen en hebben veel meer mensen met het BKR te maken. Ruzie met KPN over je telefoonrekening? BKR registreert je gelijk als wanbetaler en dan kun je zelfs bij Wehkamp niets meer bestellen.

Het BKR wil nu haar imperium fors uitbreiden. Ze willen ook alle studieleningen, huurachterstanden , achterstanden bij energieleveranciers en hypotheken in hun registers opnemen. Dan kunnen ze immers pas eindelijk gaan waken over de financiële situatie van iedere Nederlander, zo stelt directeur Peter van den Bosch. Hij krijgt echter nog te weinig medewerking van al die andere instanties.

We moeten blij zijn dat nog niet iedereen met Tiel wil samenwerken. Een dergelijke database is een volstrekte nachtmerrie voor onze privacy. Er zal door de vele registratiefouten (statistisch altijd wel een procent of vijf)  complete verwarring ontstaan over iemands financiële toestand met dramatische schaduw gevechten over waar of niet waar.

Die database zal ook een hoofdprijs zijn voor hackers van identiteitsinformatie. Nu al moet je zelf procederen bij identiteitsfraude als een auto (en dus de bekeuring) onterecht op jouw naam staat. Ook de Chinese Cyberspionnen hoeven maar één database te hacken om zich de financiële informatie van ongeveer alle Nederlanders toe te eigenen.

Sommige dingen moet je gewoon absoluut niet willen. En wat ‘Tiel’ betreft: die hele BKR organisatie kan wel worden opgeheven. Bijna alle bedrijven hebben inmiddels al hun eigen instrumenten voor kredietcontrole. Dat weten ze in Tiel ook, dus ik denk dat deze strategie de bekende vlucht naar voren is.

(Bron: newsstream.eu)

De Tweede Kamer heeft de afgelopen week een wetsvoorstel uit 2005 (!) aangenomen om een raadgevend referendum mogelijk te maken. Als drie honderd duizend met paspoortkopie geïdentificeerde burgers een petitie ondertekenen, kunnen we wellicht, als de Tweede Kamer er daarna ook nog mee instemt, over een politieke keuze ons advies uitbrengen. Een uiterst bewerkelijk systeem met kiesbiljetten en stembureaus.

Kijken de Tweede Kamerleden wel naar moderne ontwikkelingen? In de Verenigde Staten, de Europese Unie en Groot Brittannië is volgens Time Magazine van 11 februari al een Online petitie systeem in werking.

Burgers in de VS kunnen op de website van het Witte Huis een petitie invoeren op het systeem “We the People”.  Anderen kunnen deze petities ondertekenen. De voorbeelden van maffe petities zijn legio. Maar de voorbeelden van serieuze voorstellen idem dito.

Zoals een woordvoerder van het Witte Huis aangeeft: “als grote groepen mensen uit het hele land een petitie ondertekenen, dan gaan we er toch serieus naar kijken. Blijkbaar is er iets aan de hand, waar wij ons niet van bewust van zijn”.

Wellicht moet premier Rutte de Tweede Kamer maar eens voor zijn en een website petitie –systeem “Wij Nederlanders”  bij Algemene Zaken opzetten. Voordat immers het voorstel van de Tweede Kamer door de Eerste Kamer is, zijn we zeker nog  wel weer een jaar verder.

(Bron: newsstream.eu)

Dat het gegraai van bestuurders (ondernemers, politici, ea.) veel belangstelling krijgt in de media en bij het grote publiek is een goede zaak, het bewijst dat de democratie en de vrije pers werkt. Fraude, regelmisbruik, opportunisme, corruptie, goklust, ze worden steeds weer boven water getild. Maar dat verbaast niet, want hebzucht en machtsmisbruik is van alle tijden. Dergelijk kwaad kun je niet uitbannen, maar alleen zoveel mogelijk pogen in te perken.

Nee, het probleem is niet het Kwaad in de wereld, het echte probleem zit in het Goede dat het Kwade de ruimte geeft. Meer toezicht, regels en sancties zou de oplossing moeten vormen. Die opvatting is naïef, zo zegt rechtsfilosoof Iris van Domselaar (Volkskrant, 9 febr jongsleden). In haar opvatting is iets anders nodig: persoonlijke moed om moreel miskleunende collega’s aan te spreken. Maar wat is dat eigenlijk: persoonlijke moed?

De Franse filosoof Michel Foucault hield er prachtige colleges over (zie: “De moed tot Waarheid”, 2011). Hij sprak over het getuigen van iemands zeer persoonlijke waarheid (parrhêsia) om daarmee zijn opponent zeer persoonlijk en publiekelijk aan te spreken, in het belang van de gemeenschap. Een probleem daarbij is echter dat de aanklager meestal deel uitmaakt van een democratisch bestel, dus dat hij spreekt namens de groep waarvan hij deel uitmaakt en men dus nooit weet of zijn aanklacht wel belangeloos is. De waarheidspreker moet daarom juist buiten de bestuurscultuur staan om zijn belangeloosheid aan te tonen.

Dat is uitermate moeilijk want wie bevindt zich in die onafhankelijke positie? Meestal zijn dat niet de instellingen voor toezicht, zoals de Raden van Toezicht, de Raad voor de Journalistiek, Tuchtraden voor de diverse beroepen, de Nederlandse Bank en dergelijke. Alle leden van die raden zijn onderdeel van belanghebbende praktijk. Een uitzondering lijkt te worden gevormd door de functie van de Nationale Ombudsman, zoals die op dit moment op intensieve wijze wordt vervuld door Alex Brenninkmeijer, maar steeds wel onder vernietigende kritiek van de belanghebbende omgeving, nota bene vooral vanuit het parlement die hem aanstelde…

Wie zijn dan de werkelijke “onafhankelijke moedigen” met moreel gezag: schrijvers, freelance journalisten, de gepensioneerde of rijke intelligentsia of kan ook van gewone burgers die moed worden verwacht? De gewone, “afhankelijke moedigen” zullen toch zeker een aantal van de volgende kenmerken moeten hebben: het besef dat ze uiteindelijk alleen moeten durven optreden, dat ze hun bescherming op zullen moeten geven, dat ze hooguit mogen hopen op een opvangnet als hun woorden uitgesproken zijn. Dat ze vanuit het algemeen belang dus hun persoonlijke belang los moeten durven laten.

Dat vergt een zekere stoïcijnse levenshouding tegenover dreigend ambitie-carrière- en bezitsverlies. Moedige klokkenluiders weten inmiddels heel goed dat, als er bloed vloeit in de organisatie waar ze werken, de haaien direct in aantocht zijn. Het rebound-effect van hun moedige aanklacht zal vaak indirect ook hun geliefden treffen tegenover wie ze als verantwoordelijke derhalve ook een zekere onthechting moeten kunnen aannemen. Om hun ethiek waterpas te houden zullen de Moedigen maar al te zeer moeten manoeuvreren tussen hun eigen lafheid en overmoedige roekeloosheid om hopelijk bij het verstandige, Aristotelische midden uit te komen. Deel uitmakend van een moreel laakbaar handelende organisatie is dat uitermate moeilijk, alleen al omdat goed bedoelende maar minder moedige collega’s gemakkelijk en onbedoeld meegesleurd kunnen worden in “het schandaal”

De Moedige die eenmaal gesproken heeft zal bovendien moeten volharden in zijn eenmaal genomen besluit om kwalijke zaken aan de orde te stellen en weten dat hij soms lang en alleen in de woestijn zal moeten lopen waarbij de gieren hem hoog in de lucht permanent blijven volgen. Kostbare rechtsbijstand zoeken tegen de verdachtmakingen en tegenaanklachten die te verwachten zijn, zullen zijn reputatie lang niet altijd redden, hij is niet zelden aangeschoten wild. Zie wat klokkenluider Ad Bos overkwam.

Vaak is er dan ook nog de vernietigende impact van negatieve overbelichting door slecht geïnformeerde media. We hebben vele politici, bestuurders, wetenschappers, militairen en kunstenaars  dit lot zien ondergaan en we zullen nooit goed weten of ze werkelijk Moedigen waren of toch quasi Moedigen.

Werkelijke Persoonlijke Moed vergt veel zelfkennis, veel tolerantie voor verlatingsangst, veel trouw aan zichzelf en vooral veel loyaliteit aan de medemens. En wie kan dat opbrengen? Misschien is Persoonlijke Moed eigenlijk niks meer dan, om met John Wayne te spreken:  doodsbang zijn, maar dan toch maar je paard gaan opzadelen. En als men dan toch verliest, toont de Moed zich ook uiteindelijk in de berusting van de Verliezer.

(Bron: newsstream.eu)

De laboratoriumaapjes van bioloog Frans de Waal tonen aan : ongelijke beloning wekt onmiddellijke woede en weigering op ten opzichte van diegene die de beloning uitdeelt. Van der Waal lachend:  ” this is basically the Wallstreet protest you see here”.

Bij onze wereldwijde crisis loopt de beloning van de meeste mensen terug. De bevolking reageert woedend, niet zozeer om een paar procent minder inkomen, maar om de ongelijkheid in de teruggang van beloning tussen arm en rijk, oud en jong, op de beleving van ongelijkheid van mensen.

De woede richt zich vooral  op de ‘uitdelers’, die het gelijkheidsideaal ondermijnen: de politici, de liberaal kapitalistische ondernemers, de leden van de raden van bestuur, de managers, kortom de machthebbers, bestuurders. Het is een wereldwijd fenomeen meldt het Belgische opinieweekblad Knack: het protest tegen de bestuurders/beloners, niet alleen in democratische kapitalistische landen maar overal waar ongelijkheid zichtbaar gemaakt kan worden. En dat is natuurlijk  het eerst zichtbaar in de democratische westerse landen. De rest van de wereld wordt steeds wijzer door naar ons te kijken.

De stelling is: het gaat niet om geld en middelen, om rijk en arm, het gaat om de psychologie van menselijke verhoudingen, hun aangeboren rechtvaardigheidsgevoel, om sterk en zwak.  Kortom het gaat om ethiek. En politiek is toegepaste ethiek. Het is nu de vraag of de democratie zijn grenzen heeft bereikt, faalt en zal verdwijnen in zijn huidige vorm, of dat ze zich toch nog kan aanpassen. Maar de wet van de aapjes van Frans de Waal zal daarbij meer dan ooit in acht moeten worden genomen.

Link naar filmpje Frans de Waal

(Bron: newsstream.eu)